Tupot małych stópek

Proszę nie mylić z tupotem białych mew…, o których  śpiewał podczas rejsu W. Gołas tuż nad ranem po suto  zakrapianej kolacji.  A te mewki jeszcze tupotały w  trzeszczącej głowie…

Już małe dzieci należy uczyć jak ważne są stopy w  życiu.

Już od  najmłodszych lat należy zadbać o stopki swoich  dzieci. Trzeba wpajać najmłodszym zdrowe odruchy – tak aby w życiu dorosłym były one nawykami.  Pozytywne nawyki są bowiem niezwykle potrzebne i  przydatne w codziennym życiu. Ułatwiają je.  Oszczędzają czas. A nawet zabezpieczają przed  wypadkami.

A co konkretnie mam na myśli?

*uczyć dzieci zabawowo – gimnastyki stóp, opowiadać  na wesoło że, to dzięki nim możemy biegać, bawić się  by cieszyć się życiem.

*ćwiczyć  chwytność  paluszków  u  stópek,  by  zawsze  pozostały  ‘’ruchome’’.

*wpajać w przyjemny sposób  – codzienną  higienę: (mycie, moczenia)

*opowiadać  o  ważności  właściwych  bucików,  skarpet  i  ich  wymianie  w  ciągu  dnia.

*nauczyć maluczkiego/małego jak właściwie wiązać  buciki  i poprawnie zakładać skarpetki.

W  ostatnim  punkcie  mam  na  myśli :  dokładne  zapięcie/zasznurowanie  bucików, ułożenie  języka  w  bucie  właściwie –  bo dzieci często wykonują te  ważne czynności niedokładnie  lub niedbale, to samo tyczy  się  skarpetek,  które  okrywają  stópki  byle  jak,  przy  ich  nakładaniu  nie  zwraca  się  uwagi  na  precyzje  (często przesunięte,  przefałdowane…).  Powyższe  uwagi podaję  dlatego, że: konsekwencjami– staje się  bylejakość w późniejszym starszym życiu.   Następstwami mogą być i z pewnością są:

*otarcia   * odgniotki  * odciski  * zaczerwienienia  *  bóle  stóp  * nagniotki  *  pieczenia.  To tylko niektóre…

Małe stópki duży problem, duże stopy jeszcze większy.

Pytaj  –  odpowiem.